Vroeger stond Deurningen bekend als een dorp met stadse trekjes. De laatste jaren is dat steeds minder geworden in mijn opinie. Het is steeds meer een boerendorp geworden, met boeren trekjes, net als omliggende dorpen. Als je in een stukje niemandsland woont, is het logisch dat men meer op elkaar is aangewezen. De saamhorigheid is dan toch vaak groot. In Deurningen, was dat door de invloed van vooral Hengelo en ook Oldenzaal en een beetje Enschede, toch altijd een stuk minder. Natuurlijk als het eropaan kwam, dan stond men elkaar altijd wel half. Misschien daardoor kwamen grote projecten als de bouw van de sporthal, aanleg van de voetbalvelden en al bijna 60 jaar Fancy Fair, juist hier goed van de grond. Dat waren allemaal projecten die volstrekt nieuw waren in die tijd.
Maar iedereen had hier een eigen mening en ging vaak zijn eigen gang. Ook in onze tijd was het best druk in de plaatselijke kroegen, maar iedereen vloog altijd alle kanten op om te gaan stappen: de ene helft naar Hengelo, wat naar Oldenzaal en nog een groepje weer ergens anders naartoe. Eigen mening hebben, betekende ook vaak versplinterringen. Zie ook een grote aantal verschillende clubs en stichtingen. Maar dat was niet alleen vroeger, dat is nu nog steeds. Zie het bestaan van 2 jongerencarnavalsverenigingen. Eigen mening hebben, betekende ook vaak een net iets grotere bek hebben, dan je klasgenoten uit Soasel en Weersel. En dan natuurlijk de humor. Als er Amsterdamse humor bestaat, dan bestaat er ook zeker Deurningse humor: messcherp en soms bikkelhard. Maar Deurningers onder elkaar, kunnen dat wel van elkaar hebben en zijn het ook gewend. Buitenstaanders hebben er vaak meer moeite mee. Voor bepaalde dingen was er wel vaak saamhorigheid. Concertbezoeken, festivals als Pinkpop werden regelmatig bezocht, met iedereen die maar mee wilde. Meer dan 10 jaar lang hebben we haast bedevaartstochten naar het Belgische Torhout ondernomen, met de meest vreemde pluimages aan Deurningers en aanverwanten, om daar drie dagen in de drek te liggen rollen en de meest waanzinnige topbands van die tijd te aanschouwen. Als je zin had ging je mee en als je geen zin had, dan niet. De ene helft besloot vaak van de muziek te genieten, terwijl er ook hele groepen waren die alleen voor de sfeer kwamen en liever aan Bachus offerden. Geweldige feesten gehad daar in Torhout en als we als oude opa’s en oma’s bij elkaar zitten worden nog regelmatig herinneringen opgehaald aan die legendarische festivals.